Bedside Singer = Zingen voor de Ziel

Karin Brunt zingt als Bedside Singer voor mensen in hun laatste levensfase: bijzonder vrijwilligerswerk dat gaat over troost, verstilling en de kracht van muziek. “We zingen voor de ziel op reis.”

Zingen voor de ziel: Karin Brunt is Bedside Singer

Zachte stemmen die rustige klanken zingen in een wiegend ritme, bijna als een slaapliedje. Niet in een concertzaal, maar rondom een bed in een ziekenhuis of hospice. Dat is de plek waar Karin Brunt samen met haar collega’s van de Bedside Singers zingt voor mensen in de laatste fase van hun leven. “We zingen voor de ziel op reis,” vertelt Karin. “Onze liedjes bieden rust, troost en verstilling. Soms zelfs een moment van afleiding.”

Karin is klassiek geschoold zangeres en werkt in het dagelijks leven als zangdocent. Muziek en zang zijn altijd de rode draad in haar leven geweest. Sinds een paar jaar is ze daarnaast ook vrijwilliger bij de Bedside Singers, een stichting die op verschillende plekken in Nederland groepen zangers samenbrengt om mensen in hun laatste levensfase muziek te brengen. “We komen in hospices, maar ook in verpleeghuizen en soms in ziekenhuizen. Altijd in overleg en altijd afgestemd op de situatie.”

Zingen rondom het bed

Karin staat aan de wieg van Bedside Singers het Gooi. “In totaal is onze groep met tien zangers, maar we zingen met maximaal vier mensen tegelijk rondom het bed. Zonder instrumenten.” Het repertoire van de Bedside Singers bestaat uit ongeveer vijftien liedjes. “De liedjes zijn rustig en eenvoudig. Soms met woorden, soms zonder. Het gaat om de cadans, om de klank die je bijna lichamelijk kunt voelen. Het is geen uitbundige muziek, maar het geeft ontspanning en comfort. Een beetje alsof je in een warm bad glijdt.”

Niet iedereen vindt het fijn om toegezongen te worden, benadrukt Karin. “Daarom vragen we altijd vooraf of er belangstelling voor is en of het uitkomt op dat moment. Soms is iemand er nog niet aan toe. Soms past het juist heel mooi in dat moment. En de reacties zijn vaak bijzonder. We hebben meegemaakt dat een hele groep vrienden in de huiskamer van het hospice erbij zat. Eerst was de sfeer nog druk en lacherig. Toen we begonnen te zingen, werd het helemaal stil. Alsof er ruimte kwam voor iets anders, iets wat ze zelf niet konden vinden. Dat zijn momenten die me voor altijd bijblijven.”

Van online zingen naar Bedside Singer

“Tijdens de coronapandemie kon ik geen groepslessen of koorrepetities geven,” vertelt Karin. “Om toch te kunnen zingen, startte ik online met meditatief zingen via Zoom. Dat waren mantra-achtige liedjes uit allerlei tradities, die je steeds herhaalt. Muziek om tot rust te komen.” Door deze muziek kreeg ze via een kennis de tip om eens naar de Bedside Singers te kijken. “Ik zei vroeger altijd: als de kinderen ouder zijn dan ga ik vrijwilligerswerk doen in een hospice. Wat ik las over de Bedside Singers paste goed bij mij en bij mijn wens om ooit nog vrijwilligerswerk te doen.”

Een persoonlijke ervaring gaf Karin het laatste zetje. “Een leerling en vriendin van mij werd ernstig ziek. Ik mocht dat proces van dichtbij meemaken, ook toen zij naar het hospice ging. Heel lang bleef ik haar op haar verzoek nog gewoon zangles geven, maar op een gegeven moment vroeg ze of ik ook voor haar wilde zingen. Dat was een bijzonder en intiem moment.

Ze zei: ‘Wat fijn dat ik me hieraan mag overgeven.’ Dat raakte me diep. Vanaf toen wist ik: dit wil ik doen.”

Dankbaar werk

Voor Karin is het vrijwilligerswerk intens en waardevol tegelijk. “Het is intiem om bij iemand te zijn in die laatste fase, terwijl je die persoon eigenlijk helemaal niet kent. En toch voelt het vertrouwd, omdat je iets wezenlijks mag delen. Dat raakt me in mijn ziel. Het is niet mijn ego dat blij is dat iemand het fijn vond. Het is een diepere laag. Ik ben dankbaar dat ik dit mag doen.”

Het zingen zelf vraagt ook veel voorbereiding. De liedjes moeten uit het hoofd geleerd worden, driestemmig en met de juiste klankkleur. Daarnaast oefenen Karin en haar collega’s hoe ze met hun eigen emoties kunnen omgaan. “Het raakt ons natuurlijk ook. Soms heel direct, als een liedje herinneringen oproept. We leren om dat te voelen, maar toch aanwezig te blijven. Ademhalen, met beide voeten op de grond, jezelf troosten door even je hand op je hart te leggen. Zo kunnen we blijven zingen en toch verbonden zijn.”

Vrijwilligerswerk met je hart

Zou Karin anderen aanraden vrijwilligerswerk te doen? “Ja, absoluut. Maar wel iets dat echt bij je past. Vrijwilligerswerk moet geen verplichting zijn, geen ‘ook nog dit’. Het moet iets zijn waar je hart ligt. Voor mij is dat zingen. Voor iemand anders kan dat koken zijn, of een luisterend oor bieden. Het hoeft niet groot of bijzonder te zijn. Juist de kleine dingen maken verschil. Als je iets kunt doen voor een ander zonder er iets voor terug te verwachten, maakt dat ook je eigen leven rijker. Het geeft betekenis.”

Karins eigen kinderen weten inmiddels dat ze iedere twee weken een dagdeel gaat zingen in een hospice, ziekenhuis of verpleeghuis. “Ze zien dat het me blij maakt, maar ook dat het intens kan zijn. Soms moet ik daarna even bijkomen. En dat is goed. Want dit werk doet ertoe.”