Navigatie overslaan
Versa Vrijwilligerscentrale Home
Account aanmakenLog in

Contact

  • Brink 29, 1251 KT Laren, Nederland
  • [email protected]

Versa Vrijwilligerscentrale

  • Voor organisaties
  • Hilversum
  • Gooise Meren
  • Weesp
  • BEL

Doe mee

  • Activiteiten
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Toegankelijkheidsverklaring
Powered by Deedmob tools

Post | juli 2025 | Hilversumse vrijwilligers aan het woord | 4 min lezen

Ik zou willen dat de dagen uit 48 uur bestaan

Door

Nicole Wendt

Het is dinsdagochtend en tegenover mij zit een energievolle en knappe vrouw, Ingrid van Kessel. Ben je 61 jaar vraag ik? Jemig, dat zou ik je niet geven, mooie huid, een stralende glimlach en ogen die de wereld inkijken. 

 

Sinds vier maanden is Ingrid actief bij de kynologenclub Gooi en Eemland, daar is zij gastvrouw op de zondagochtend (om de week). Wel vroeg opstaan vertelt ze, maar als de mensen binnen komen, dan ruikt het al naar koffie. Gezellig praatje over de honden, koffie/thee en overige catering verzorgen voor de cursisten en aan het eind van haar dienst de kantine weer netjes achterlaten. Dit doet zij met veel plezier.

 

Zo'n 40 jaar geleden is Ingrid begonnen bij facilitaire zaken (toen nog Civiele Dienst) in het Diakonessenhuis in Utrecht als assistent hoofd schoonmaakdienst. Dat deed ze met plezier, passie en toewijding. Haar leergierigheid heeft haar ver gebracht. Ze werd na enkele jaren hoofd schoonmaakdienst binnen het Diak en na een fusie van het ziekenhuis in Zeist, heeft ze daar ook de schoonmaakdienst gereorganiseerd. Ingrid is goed in het organiseren van zaken. 

 

Toen de zogenaamde ‘rooster-vrije-dagen' werden ingevoerd dacht ze samen met een goed bevriende collega ‘wat gaan we doen met die vrije tijd?’ De keuze werd gemaakt, een eigen bedrijf werd opgezet. Ze verzorgenden aanbestedingen voor schoonmaakbedrijven, gaven les en examineren bij de stichting SVS door het hele land. Voor de klas staan tegenover schoonmakers en vakspecialisten was nieuw voor haar, maar Ingrid vond het leuk om kennis over te dragen en mensen te enthousiasmeren.

 

Naast al haar werkzaamheden, had Ingrid ook hobby's, een van haar grote passie waren honden. Ingrid wilde heel graag een hondje. Die kwam enkele jaren later. Met haar honden deed ze cursussen, zoals puppycursus, A en B cursus, ringtraining en doggydance. Jawel u leest het goed, dansen met je hondje. Bij deze cursussen heeft ze vriendinnen leren kennen. Ze maakten afspraken om met hun honden te wandelen en samen leuke dingen te doen. In deze tijd ging Ingrid van fulltime naar parttime, zodat ze meer tijd had voor de hond. Daarbij veranderde ze van werk en werd secretaresse bij verschillende afdelingen zowel binnen het Diakonessenhuis en later ook bij twee andere werkgevers.

 

Ingrid is getrouwd en woont met haar man sinds een jaar in Hilversum. Ze heeft het hier erg naar haar zin en onderneemt veel. Daarvoor heeft ze in vele plaatsen gewoond, een daarvan was Maarssen. Daar heeft Ingrid in het Vechtstreek Museum als gastvrouw gewerkt, https://www.vechtstreekmuseum.nl/, dat deed ze zo'n 2,5 jaar. Binnen het museum ontmoette ze ook de andere vrijwilligers. Sommigen wisten veel over de geschiedenis van de omgeving van Maarssen te vertellen. Ze genoot van de verhalen en leerde daardoor veel van de omgeving waar ze in die tijd woonde.

 

Haar liefde voor honden en haar facilitaire inslag komen helemaal tot zijn recht in haar huidige vrijwilligerswerk. Ingrid was net verhuisd naar Hilversum en zocht iets met honden en vrijwillige inzet. Op de site van de Vrijwilligerscentrale zag zij een paar opties. Ze mailde Nicole hierover. Toevallig was Nicole net bij Hanny (in die tijd voorzitter van de hondenclub) geweest van de kynologenclub Gooi en Eemland en die wist dat ze een gastvrouw zochten. Er volgde een super leuke kennismaking en er was gelijk een klik tussen Hanny en Ingrid. Nu is Ingrid helemaal ingewerkt en heeft ze tijd gekregen om ook een praatje met de cursisten te maken, die met hun hondje een cursus komen volgen.

 

Een leuke anekdote is dat Ingrid vroeger (zo'n 17 jaar geleden) eens bij precies dezelfde kynologenclub is geweest tijdens een speciale kooiker-hondjes-dag. Zij had destijds een kooikerhondje (een echte hondenkenner weet wat het is; een bruin/wit werkhondje, die een functie heeft op een eendenkooi). Dus toen ze daar aankwam was het zo van ‘He, ik ken het hier!’ 

 

Wat doe je in je vrije tijd vroeg ik haar. ‘Die heb ik niet’, vertelde ze, ‘mijn tijd is vrijwel helemaal gevuld, het is jammer dat de dagen niet uit 48 uur bestaan.’ 

Een van haar hobby’s is bridgen en daar stopt ze veel leer- en speeltijd in. Tijdens de beginnerscursus bridge, leerde zij een aantal leuke passievolle mede cursisten kennen. Zij vormden een groepje die na de eerste cursus al gelijk lid werden van een bridgeclub. Verder komen ze om de week bij elkaar om te bridgen en van elkaar te leren. Op de bridgeclub moesten ze tegen bridgers spelen met 30 /40 jaar ervaring. Tijdens de eerste drie avonden was ze zo zenuwachtig, dat ze niks meer wist, maar daarna zei haar bridgemaatje “ach, er moeten ook verliezers zijn” en nu spelen ze mee met de oude rotten en het gaat ze goed af!

 

Naast het bridge is Ingrid lid van https://www.oopoeh.nl/ waar ze via hen in contact is gekomen met een dame in de buurt wiens hondje ze wekelijks uitlaat. En via https://www.swib.nl/ in Breukelen doet ze regelmatig korte en leuke cursussen zoals bijv. golfen, theeworkshop, muziek met trommels! Super leuk! 

Sinds kort is Ingrid ook gestart met zangles bij https://marjoleinsdancestudio.nl/.  Haar doel is om een keer aan te sluiten bij een pop- of gospelkoor in de buurt van Hilversum. Dit alles is nieuw voor haar, dus ze dacht eerst maar zangles nemen voordat ze zich bij een koor gaat aansluiten. Ook dit vind ze super leuk! Verder doet Ingrid ook aan krachttraining bij fysio Douma, die haar daarbij goed begeleiden. 


Kortom voor deze bezige bij is er weinig rust weggelegd. Maar goed, de rust vindt zij in haar nieuwe woning in Hilversum. Ze vind het heerlijk om te wandelen in het bos en op de hei, dat vlakbij haar huis ligt. Daar zit voor haar een rustmomentje. Ze ergert zich dan wel aan de te hardrijdende automobilisten in de prachtige natuur. Snel rijden in deze prachtige natuur met zoveel dieren (waar deze mensen waarschijnlijk geen weet van hebben), is geen optie voor haar, ‘als ik tijd zou hebben, dan zou ik me graag inzetten om daar iets tegen te proberen te doen’. Waarop ik denk ‘doe dat Ingrid want met jouw spirit en kracht gaat je dat zeker lukken! Ik ben voor!’

 

 

Veel dank aan Ingrid van Kessel.

Werkt op zondagmorgen (1x per 14 dagen) bij de Kynologenclub Gooi- en Eemland

https://kc-gooieneemland.nl/

Kom eens langs voor een bakkie koffie of voor de gezelligheid!

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Verhaal van Anneke Bijleveld

| Hilversumse vrijwilligers aan het woord

Hoe geef je iemand liefdevolle aandacht en start je tegelijkertijd een gesprek over kwetsbare onderwerpen, zoals eenzaamheid? Anneke Bijleveld kwam per toeval in aanraking met handmassage en leidt nu vrijwilligers op tot handmasseur. In dit artikel vertelt ze over de kracht van handmassage en hoe deze vorm van liefdevolle aandacht iemand helpt groeien. Anneke: “Handmassage is een hele fijne en zachte manier van aanraking. Je geeft iemand de volledige aandacht. Daarnaast kan het een moment zijn om met iemand een gesprek aan te gaan over kwetsbare onderwerpen. Door het fijne moment dat ontstaat tijdens de massage opent iemand zich vaak vanzelf. Het voeren van het gesprek is niet verplicht, het is maar net waar iemand behoefte aan heeft.” De vrijwilliger heeft zo een dubbele rol; aan de ene kant biedt hij een verwenmoment en aan de andere kant kan hij iemand verder helpen. “Het is mooi om te zien wat er in het moment ontstaat. Zo was er een mevrouw die verlamd was aan haar hand. Tijdens de massage voelde zij opeens een lichte tinteling in haar hand en kon ze deze zelfs een beetje bewegen. Mevrouw was heel dankbaar voor de aandacht en liefde die zij kreeg.” Anneke was in Hilversum coördinator bij de Vrijwillige Thuishulp bij Versa Welzijn. In Hilversum waren een paar jaar daarvoor twee pilots geweest. Daarbij werden vrijwilligers opgeleid tot handmasseur en ingezet bij inwoners in Kerkelanden. Deze pilots waren zo succesvol dat de gemeente het over de hele stad wilde uitrollen en zo kwam het onder de Vrijwillige Thuishulp bij Anneke terecht. Ze wilde graag weten wat ze aan zou bieden aan vrijwilligers en volgde daarom ook zelf de cursus tot handmasseur. Eind 2023 stopte het project in Hilversum en wilde Anneke het zelf voortzetten. Daarom volgde zij de cursus ‘Train de trainer’, zodat zij zelf vrijwilligers kon opleiden tot handmasseur. Vervolgens is zij met Pietje Vlot van Vrijwilligerscentrale Gooise Meren en Herma Kleve van de Vrijwillige Thuishulp Gooise Meren van Versa Welzijn de mogelijkheden gaan bespreken. Inmiddels loopt de eerste cursus in Gooise Meren op zijn einde. Deze zat helemaal vol en is goed ontvangen. In september wordt de cursus daarom opnieuw aangeboden. Anneke: “Mijn missie is dat zoveel mogelijk mensen worden opgeleid tot handmasseur. Veel mensen komen aandacht te kort en missen fysieke aanraking. Denk aan ouderen, waarbij eenzaamheid een grote rol speelt.” Handmassage kan helpen om de eenzaamheid te verminderen. Anneke: “Niet alleen doordat iemand tijdens een handmassage alle aandacht krijgt, maar ook omdat er ruimte is om te spreken over eenzaamheid. Vervolgens kan een vrijwilliger samen met iemand kijken naar mogelijkheden om de eenzaamheid te verminderen. Waar heeft iemand behoefte aan? Denk bijvoorbeeld aan meer contact met familie of meer tijd besteden aan zijn of haar hobby. Wat is er nodig om dat te realiseren?” Ondanks dat eenzaamheid vaak voorkomt onder ouderen, benadrukt Anneke dat iedereen zich eenzaam kan voelen. “Ik merk dat ook tijdens de cursus. Als dat onderwerp ter sprake komt roept dat bij iedereen wel herkenning op. Het onderwerp zou ook veel meer uit de taboesfeer moeten komen. Mensen durven nu niet altijd aan te geven dat ze eenzaam zijn, omdat ze bang zijn voor wat de ander daarvan vindt. Ze zijn bang om zielig gevonden te worden of kwetsbaar over te komen. Terwijl iedereen zich weleens eenzaam voelt en dit kan ook heel praktisch van aard zijn. Bijvoorbeeld wanneer iemand net verhuisd is of net moeder is geworden en geen andere moeders kent in haar omgeving. Tijdens de handmassage is er ruimte om erover in gesprek te gaan.” Naast dat de persoon die de handmassage ontvangt groeit door de liefdevolle aandacht, groeit de vrijwilliger zelf ook. “Iemand doet nieuwe kennis en vaardigheden op tijdens de cursus, maar dat is niet de enige reden. Het voelt ook goed om van betekenis te kunnen zijn voor een ander. Daarnaast verbinden cursisten zich met elkaar tijdens de cursus. Het is mooi om te zien dat er echt een groep ontstaat. Zo werkt de aandacht en groei verschillende kanten op: de cursist krijgt aandacht en groeit, de ontvanger van de handmassage krijgt aandacht en groeit, het groepsgevoel groeit en ik als cursusgever groei.” Dit artikel maakt deel uit van de campagne 'Alles dat je aandacht geeft groeit'. Klik hier als je meer wil weten over deze campagne .
Lees meer

“Of je komt gewoon even langs….”

| Hilversumse vrijwilligers aan het woord

Eerder dit jaar kreeg Perry meer vrije tijd en wilde hij die gebruiken om ook eens wat andere activiteiten op te starten. Hierbij dacht hij aan vrijwilligerswerk. Hij wilde iets actiefs doen, niet meer iets in een bestuursfunctie of aansturende functie, het moest iets zijn waar reuring is, hij dacht aan ziekenhuizen, scholen, Roc’s, ergens waar je echt direct een bijdrage kunt leveren. Na wat googelen las hij op de website van Vrijwilligerswerk Hilversum bij de informatie ook de uitnodigende zin; “of je komt gewoon even langs….”. Een afspraak was snel gemaakt en tijdens het kennismakingsgesprek met Nicole, de coördinator Vrijwillige Inzet, vielen de puzzelstukjes in elkaar. Perry is muzikaal, speelt al sinds zijn 17e piano, met name keyboard en een klein beetje gitaar. Laat er nou net een musicerende vrijwilliger gezocht worden door Stichting Muziekids! Tijdens het gesprek is meteen actie ondernomen en contact gelegd. Wat een schot in de roos! Met heel veel plezier werkt Perry nu al een paar maanden een halve dag per 2 weken, en als het nodig is wat vaker, in het Prinses Máxima Centrum, Utrecht. Hier worden kinderen met kanker behandeld. Hij werkt hier samen met één van de studiobegeleiders in de prachtige muziekstudio in het ziekenhuis. Kinderen tot 18 jaar die hier behandeld worden, kunnen hier elke middag binnenlopen en muziek ervaren, even afleiding zoeken, ontspanning en plezier beleven. Perry vertelt hoe hij zorgt dat alle muziekinstrumenten klaar en aanstaan om bespeeld te worden. Hij is altijd wel bezig. Soms komt een kind met een ouder of een broertje, zusje of vriendje, dan blijft Perry wat meer op de achtergrond natuurlijk. En soms gaat hij erbij zitten of samen wat spelen. Hij blijft alert om te doen wat nodig is. Sommige kinderen verblijven voor een langere behandeling in het ziekenhuis die leer je dan echt een beetje kennen. Soms komt een ouder bedanken en afscheid nemen na een succesvolle behandeling van zijn kind, maar soms komt een kind weer terug omdat weer behandeling nodig is, dat gebeurt ook, en dat zijn indrukwekkende ontmoetingen. Ondanks dat de reden dat de kinderen in het ziekenhuis verblijven heftig en verdrietig is, is er juist een fijne, warme sfeer in de muziekstudio. Met al die instrumenten is het net een snoepwinkel, even ontsnappen aan de medische situatie. Iedere locatie van de Muziekstudio’s heeft een ambassadeur, hier is dit Armin van Buuren, de wereldberoemde DJ. Hij komt af en toe langs, heeft gesprekjes met de kinderen, gaat met de kinderen op de foto en heeft laatst ook een les gegeven op de draaitafel. Een hele happening natuurlijk en superleuk voor de kinderen en om mee te maken. Het werk geeft ontzettend veel voldoening, het is bijzonder om kinderen een fijne middag te geven en hieraan bij te dragen. Perry heeft het super naar zijn zin en de kinderen in de muziekstudio ook, daar doe je het toch voor!! Foto Muziekids; allemaal medewerkers (vrijwilligers en studioleiders van Muziekids en rechts van Armin van Buuren staat Perry (lichtblauw shirt)
Lees meer

De Held van het veld

| Hilversumse vrijwilligers aan het woord

Een van de genomineerde Vrijwilligers voor de Vrijwilliger van het jaar 2025 is Samer Al-Khawaldeh, die in 2024 is begonnen met vrijwilligerswerk bij SC 't Gooi via Vluchtelingenwerk Hilversum en ons kantoor. Dit is zijn verhaal; Hallo, eerst wil ik mezelf kort voorstellen. Mijn naam is Samer Muhammad Al-Khawaldeh. Ik ben 38 jaar oud en ik ben getrouwd en we hebben drie meisjes. Mijn vorige baan in Syrië was sportleraar, daar heb ik een periode als voetbalcoach gewerkt en veel wedstrijden gefloten. Hier in Nederland ontmoette ik de werkcoach van Vluchtelingenwerk, mevrouw Jenni Richardson, die me hielp om naar de Vrijwilligerscentrale Hilversum te gaan. Daar heb ik een kennismakingsgesprek gehad met Nicole en hebben we gesproken over wat ik leuk vind en waar mijn interesses lagen. Al snel werd duidelijk dat ik affiniteit had met voetballen. Na het gesprek werd er contact gelegd met Bibeane van de voetbalclub SC ’t Gooi. We zouden beginnen met werken in de keuken en we zouden kijken naar mogelijkheden om te assisteren bij het wedstrijd fluiten. Bij SC ‘t Gooi ontmoette ik hele aardige mensen. Na het zien van mijn CV vertelde ze me of ik voor hen kon werken als scheidsrechter, omdat er velen te kort waren. Na overleg met de heer Humphrey werd de dag en het tijdstip van mijn eerste wedstrijd gekozen en hij voorzag mij van een uniform en schoenen speciaal voor de scheidsrechters. Ik ben toen die wedstrijd gaan fluiten in het uniform, dat was best spannend. De wedstrijd was inderdaad uitstekend en de reacties waren geweldig na de wedstrijd, dat was erg bemoedigend. Elke zaterdag leid ik nu een wedstrijd en de sfeer is erg spannend. Als het mogelijk is, wil ik graag mijn werk als voetbalscheidsrechter of -coach voortzetten. Ik doe vrijwilligerswerk vooral voor mijn integratie in de Nederlandse samenleving en om de Nederlandse taal te spreken en te leren. Over het algemeen ben ik erg gepassioneerd over mijn werk op dit gebied, omdat ik er al van jongs af aan dol op ben. Daarom ben ik blij met het vrijwilligerswerk bij SC ’t Gooi. Samer Muhammed Al-Khawaldeh PS. Inmiddels is Samer nog steeds actief bij SC 't Gooi en fluit hij wekelijks wedstrijden. Hij heeft het enorm naar zijn zin en is heel blij met zijn vrijwilligerswerk. Bibeane, die de Vrijwilligers begeleidt bij de voetbalvereniging, is erg blij met zijn bijdrage en zijn vriendelijkheid. Hij doet het heel goed, vertelde ze mij, echt superleuk! Ook is Samer herenigt met zijn gezin en dat maakt hem heel gelukkig.
Lees meer