Julia is in haar vrije tijd schatbewaarder van het Muiderslot

Je zou denken dat Julia Siemer (23) een volle agenda heeft met haar studie Publieksgeschiedenis, haar werk bij de Amstelveense schouwburg en haar dans- en taekwondolessen. Toch heeft deze duizendpoot nog tijd voor vrijwilligerswerk. In haar vrije uren zorgt ze voor het erfgoed van het Muiderslot. “Ik ben een soort schatbewaarder,” zegt ze met een glimlach.

Na haar bachelor geschiedenis wist Julia niet direct welke richting ze op wilde. “Ik besloot een tussenjaar te nemen om dingen te doen die ik altijd al wilde. Werkervaring opdoen in een museum stond bovenaan. Toen ik de vacature voor collectievrijwilliger zag, dacht ik alleen maar: dit past perfect.”

Ze stuurde een mailtje en kreeg meteen een uitnodiging om op gesprek te komen. “Ik was best zenuwachtig, het is toch een soort sollicitatiegesprek. Gelukkig werd ik aangenomen. Ik wist meteen: hier kan ik iets leren en iets terugdoen. Het voelde goed om mijn tijd in dat tussenjaar nuttig te besteden. Zo goed zelfs dat ik na mijn tussenjaar gewoon door ben gegaan.”

Bijzonder werk

Op maandagochtend wandelt Julia het slot binnen. “Eerst drink ik gezellig koffie met de andere vrijwilligers, en dan gaan we aan de slag.” De vrijwilligers krijgen een duidelijke takenlijst van het hoofd collectiebeheer. “We maken schoon, we stofzuigen, we stoffen heel voorzichtig voorwerpen af. Je zou niet geloven hoe stoffig zo’n kasteel wordt!” Ze lacht. “En die spullen kunnen daar echt niet goed tegen.”

Soms is het verrassend praktisch werk: de zolder opruimen, koperen kroonluchters oppoetsen, vitrines schoonmaken. “En je mag niet zomaar iets aanpakken. Handen wassen, geen sieraden… het voelt heel bijzonder dat je mag werken met stukken waar geen gewone bezoeker bij kan.”

‘Het is zo gezellig!’

Vooraf dacht Julia dat het werk misschien wat eenzaam zou zijn, omdat ze de jongste vrijwilliger is bij het Muiderslot. “Maar het is zo gezellig! Mijn collega’s zijn vooral mensen die al gepensioneerd zijn. We hebben niet zo veel gemeen, behalve de liefde voor de spulletjes. En dat is genoeg! Die verschillende generaties maken het werk juist extra leuk. We leren van elkaar, en we luisteren naar verhalen van mensen die we anders nooit tegen zouden komen.”

Ekster tussen het erfgoed

Julia lacht hardop als ze terugdenkt aan de dag dat er ineens een ekster rondvloog in de museumkamer. “Een collega belde: ‘Je moet nu komen!’ Hij stond daar met zijn stofzuiger en wees naar boven. Een ekster! We dachten: hoe komt hij hierbinnen? En hoe krijgen we hem eruit zonder dat hij alles onderpoept? Uiteindelijk hebben we hem met een lange stok naar buiten geleid. De ekster overleefde het, en het erfgoed ook.”

En dan dat moment in de vitrine. “Ik stond in een vitrine om iets schoon te maken. Maar het Muiderslot was toen ook gewoon geopend voor publiek. Er liep een opa met zijn kleinkind langs, en dat kindje begon enthousiast naar me te zwaaien. Dat vond ik zo lief.”

‘Probeer het gewoon eens!’

“Het voelt goed om iets te doen voor een organisatie die prachtige dingen doet, maar niet altijd de middelen heeft of voldoende geld voor betaalde krachten. Het Muiderslot bewaart ons erfgoed. Dat wil ik graag helpen beschermen.”

En dat vrijwilligerswerk alleen voor ouderen is? Onzin, vindt Julia. “Ik ben het bewijs dat het niet zo is. Ik kan het iedereen, jong en oud, aanbevelen. Je geeft iets, maar je krijgt ook veel terug: gezelligheid, werkervaring, voldoening, nieuwe mensen. Ik zou zeggen: probeer het gewoon eens!