Post | mei 2026 | Vrijwilligers GM aan het woord | 2 min lezen
Quint (25) begeleidt naast zijn fulltimebaan als consultant al 13 jaar ruiters met een beperking bij manege Gooi en Eemland. Zijn verhaal laat zien hoeveel impact een paar uurtjes vrijwilligerswerk kan hebben.

Quint (25) helpt ruiters met een beperking groeien, en groeit zelf net zo hard mee
Op doordeweekse dagen zit Quint Verzuu (25) in de auto naar klanten in het hele land. Hij werkt fulltime als consultant bij een softwarebedrijf in Leusden. Maar op zaterdag verruilt hij zijn laptop voor rijlaarzen, paarden en stro. Dan is hij te vinden op manege Gooi en Eemland, waar hij ruiters met een beperking begeleidt tijdens hun paardrijles.
En dat doet hij al sinds zijn twaalfde.
“Ik begon hier eigenlijk door mijn zusje,” vertelt Quint. “Zij heeft een auto-immuunziekte en wilde graag leren paardrijden. Mijn moeder zocht een geschikte manege. Toen kwamen we hier terecht. Op een dag vroegen ze of ik wilde meelopen tijdens de staplessen van ruiters met een beperking. Dat leek me leuk. En toen ben ik nooit meer weggegaan.”
Naast het paard Tijdens de lessen begeleidt Quint ruiters met een fysieke en/of mentale beperking. Sommigen kunnen zelfstandig zitten, anderen niet. “Bij sommige ruiters lopen we met z’n drieën mee. Eén bij het paard, twee naast de ruiter. Dat geeft veiligheid en rust.” Elke ruiter heeft vaste begeleiders waar mogelijk. “Voorspelbaarheid is belangrijk. Dan weten ze wie er naast hen loopt en wat ze kunnen verwachten.”
De lessen duren 35 minuten en vinden ’s zomers vaak plaats op de hei, ’s winters in de binnenbak. Er worden ook spelletjes gedaan zoals knuffels zoeken en ballen gooien. “Kleine uitdagingen die leuk en leerzaam tegelijk zijn. Je ziet ruiters groeien. Eerst durven ze bijna niet te bewegen, later reiken ze steeds verder om een knuffel te pakken. Soms hoef je ineens geen steun meer te geven. Dat is zo mooi.”
Paarden met een gouden hart Niet elk paard is geschikt voor dit werk. “Het zijn vaak voormalige sportpaarden. Die zijn rustig en ervaren.” Quint vertelt over een staples op de hei waarbij ineens een luchtballon in de bomen bleek te hangen. “De paarden schrokken, maar bleven toch stokstijf stilstaan. Alsof ze wisten: er zit iemand op mijn rug die mij nodig heeft.”
Een lange dag, een goed gevoel Quint is elke zaterdag van twaalf tot half zes op de manege. “Helpen met zadelen, meelopen, voeren, vegen, opruimen en daarna nog gezellig samen met de andere vrijwilligers theedrinken. Ik ben altijd moe als ik naar huis ga. Maar wel op een goede manier. Voldaan.” De vrijwilligers zijn een vaste club. “Het voelt als een extra vriendengroep. Ook als je een rotweek hebt gehad, weet je: hier wordt het sowieso gezellig.”
Meer dan vrijwilligerswerk “Helpen op de manege geeft me een goed gevoel en veel sociale contacten. Maar ook iets anders: je leert echt kijken naar mensen. Sommige ruiters kunnen niet praten. Dan let je op hun gezicht, hun houding, hun ogen. Dat neem ik ongemerkt mee in mijn eigen leven.”
Quint glimlacht. “Ik kan wel zeggen dat dit vrijwilligerswerk mijn leven verrijkt, dat kan ik iedereen aanbevelen. Je hoeft niet meteen hele dagen vrijwilligerswerk te doen. Eén uurtje maakt ook al verschil. En het is echt leuk!”


